Çeviri: nazo82 & Shagrathian İyi seyirler.
Çok ufak olduğum zamanları hatırlıyorum.
Masanın kenarını göremeyecek kadar ufak...
Bir kar küremiz vardı.
Kürenin içinde bir penguenin yaşadığını hatırlıyorum.
Orada yapayalnızdı ve onun için üzülüyordum.
Üzülme ufaklık, çok güzel bir hayatı var.
Mükemmel bir dünyada tutsak kalmış.
CENNETİMDEN BAKARKEN
Şuna baksana, Susie Q.
Evet...
12 sene sonra
Bebek ve Çocuk Bakımı
Doğum günümde fotoğraf makinesi hediye edildiğini hatırlıyorum.
Fotoğrafın, bir anı yakalaması olayına bayılıyordum.
O an bitmeden önce...
Büyüdüğümde olmak istediğim şey buydu: Vahşi yaşam fotoğrafçısı.
Pardon anne!
Büyüdüğüm zaman vahşi filleri ve gergedanları takip edeceğimi düşlerdim.
Ama şimdilik Grace Tarking'le yetinmem gerekiyordu.
Sakladığınız anılar çok garip şeyler oluyor.
Babamla Conors çiftliğinin oradaki subatana gittiğimizi hatırlıyorum.
Toprağın her şeyi içine çekebilmesi çok garip gelmişti.
Orada yaşayan kızı hatırlıyorum: Ruth Connors.
Okuldaki çocuklar onun çok garip biri olduğunu söylerdi.
Ama şimdi biliyorum; o başkalarının göremediği şeyleri görüyordu.
Hazır mısınız? Bir, iki, üç!
Ailece başımıza gelen en kötü şeyi de hatırlıyorum.
- Yardım edin! Yardım eden yok mu?! - Anne?!
Neredesin? Anne?!
Tanrım!
Baba?!
Küçük kardeşimin nefesinin kesildiği gün.
- Nasıl oldu? - Ufak bir dal yuttu.
Dikkat edin!
- Kafayı mı yedin?! - Özür dilerim.
Bu da neydi?
Buckley.
İyileştin... Bir şeyin kalmadı, canım.
Ailemin gözlerindeki ışığı hatırlıyorum. O rahatlamayı...
Benim suçumdu.
Biz o insanlardan değildik.
Sebepsiz yere başlarına kötü şeyler gelen şanssız insanlardan...
Budistlerin dediğine göre, birinin hayatını kurtarırsan...
Anneannem, erkek kardeşimin hayatını kurtardığım için...
...uzun ve mutlu bir hayatım olacağını öngörmüştü.
Her zaman olduğu gibi, Lynn anneanne yanılıyordu.
Soyadım Somon, balık adı gibi. Adımsa Susie.
6 Aralık 1973'te öldürüldüğüm zaman 14 yaşındaydım.
Sıradaki kızımız, dar ve mini elbisesiyle Crystal.
O zamanlar kayıp çocukların resimleri süt kartonlarına basılmaz...
...ya da günlük haberlerde ana başlıklarda verilmezdi.
O zamanlar insanlar böyle şeylerin olduğuna inanmazdı.
- Geç kalma ama. - Tamam.
Doğru duydunuz. Kaç beden olursanız olun, Girly Girl'de kendinize göre bir şeyler bulacaksınız.
Yavaş ol, evlat.
- Buckley! - Baba, şuna bak!
Şuna da bak. Vay be...
17'sinde
Kim o? Senin ondan hoşlandığın kadar hoşlanıyor mu senden?
Anneanne, o üst sınıflardan.
- Varlığımdan bile haberdar değil. - Çok şirinmiş.
Anneanne, ne olur yapma.
Güvendesin. Plak dükkânına girdi.
Aslında güvende değildim. Bizim civarda oturan bir adam beni izliyordu.
Dikkatim o kadar dağılmış olmasaydı ters giden bir şeyler olduğunun farkına varırdım.
Çünkü böyle şeyler tüylerimi ürpertir.
Ama o sırada Ray'in kirpiklerinin uzunluğunu düşünmekle meşguldüm.
O, kütüphanede dünyadaki en hüzünlü aşk hikâyesi olan Abelard ve Heloise'i okurken...
...tüm kirpiklerini saymıştım.
Ee... Daha öpüşmediniz mi?
Neden ki? İkiniz de birbirinizden hoşlanıyorsunuz. Neyi bekliyorsun?
Beceremeyeceğim diye korkuyorum.
İlk kez yetişkin bir adamla öpüşmüştüm.
- Beni gammazlamayacaksın, değil mi? - Tabii ki hayır!
- Nasıldı? - Öpüşme mi? Harikaydı.
Çok güzeldi, olağanüstüydü.
Sonrasında öyle bir öpücüğün sadece bir kez yaşanacağını anladım.
Susie...
Keyfine bak ufaklık.
Bay O'Dwyer değildi bu arada. Gerçi şüphe uyandırmıyor değildi.
Ama o kimseye zarar veremezdi.
Bay O'Dwyer'ın kızı ben öldükten bir buçuk sene sonra öldü.
Kan kanseriydi. Ama onu benim cennetimde hiç görmedim.
Bana bakın.
- Hemen geliyoruz hayatım. - Selam tatlım.
Benim katilim bizim civarda oturan bir adamdı.
Bir keresinde ailemle çiçekleri hakkında konuşurken fotoğrafını çekmiştim.
- Anne! - Bir ara kahve içmeye bekleriz.
Aslında çalılıkları çekecektim ama o araya girdi.
Çiçek için sağ olun.
Kareye girmiş olunca fotoğrafı da mahvetmiş oldu.
- Pek çok şeyi mahvetti zaten. - Nelerin fotoğrafını çekiyorsun tatlım?
- Her şeyin. - Her şeyin mi?
Anne!
Gülümseyin!
Bana bakın!
Ambar Merdiven
Buğday tarlası
Pekâlâ... Başlıyoruz.
Clarissa sana âşık olmuş.
Clarissa kim?
Hani sarı saçlı, mavi far süren kız.
- Babası Surf & Turf'te çalışıyor. - Uzun boylu olan mıydı?
Uzun boylu değil, platform topuklu giyiyor.
- Senin muhasebeci olduğunu bilmiyor tabii. - Kötü bir şey söyledin sanırım.
Ya da gizli yeteneğinin modelcilik olduğunu.
Annem seninle evlenmeden önce biliyor muydu?
Bu takıntını?
Susie, hobin olması sağlıklı bir şeydir. Sana bir şeyler öğretir.
Ne gibi?
Başladığın işi bitirmen gerektiği gibi.
Başarana kadar pes etmeyeceğin gibi.
Başaramazsan her şeye baştan tekrar başlayacağın gibi.
Ne kadar vakit alırsa alsın, sonuna kadar gideceğin gibi. Bu işler böyle işte.
Ben de bunu yapıyorum. Son derece normal bir şey.
Bana bunu deden öğretmişti; şimdi de ben sana öğretiyorum.
Burada bir şey meydana getiriyoruz. Bizim için özel olan bir şey.
- Biliyorum. - Sen benim ikinci kaptanımsın, Susie Q.
Bir gün bunların hepsi senin olacak.
Jack, Susie, yemek hazır!
Dur, dur. Hazır mısın?
- Dikkatli ol. - Tamam.
Pekâlâ kaptan, kaldır bakalım.
İşte hayatın güzelliklerinden biri.
Hadi gidelim.
İnanamıyorum. Şu odanın hâline bak.
- Bu dağınıklığı bu gece toplayacaksın. - Tamam, toplarım.
Anne, bunları tabettirmemiz lazım.
Susie, bütün filmleri bitirdin mi?
Bunun ne kadara mal olacağını biliyor musun acaba?
Hayır, kesinlikle olmaz. Mümkün değil.
Çok sağ ol. Kariyerimin üstüne sifon çekildi.
- Duygusallığı bırak şimdi. - Ne oldu tatlım? Neyin üstüne sifon çekildi?
Doğum gününde ona verdiğimiz tüm filmleri bitirmiş.
- Hepsini mi? - Evet, her bir tanesini.
- Susie... - Bu ailede yaratıcı olmak suç resmen.
Tamam, peki. Her ay bir tanesini tabettirsek olmaz mı?
Her ay bir film mi?
Tüm fotoğraflarım tabettirildiğinde orta yaşlı biri olacağımın farkındasınızdır umarım.
24 makara film vardı, değil mi?
Her parçayı tabettirmek 2,99 tutar. Toplamda da 71 dolar, 76 sent eder.
- Neden haksızlık yapıyoruz sanıyor anlamadım. - Ah tatlım...
- Yapıyor muyuz? - İşte seni bu yüzden seviyorum.
Lütfen... Bunu kahvaltı sırasında yapmasanız olur mu?
Peki, nasıl istersen.
Yemeğini ye hadi.
Onun sireni yok geri zekâlı. Çimento kamyonu o.
Lütfen kardeşine geri zekâlı deme.
Evlat... Çimentolar masada kalsın lütfen.
Bu çimento değil baba, yulaf ezmesi.
- Peki... - Hadi okul zamanı.
- Hoşça kal baba. - Güle güle Susie.
Susie!
- Nedir bu? - Yeni şapkan tatlım.
Örgüyü bıraktın sanıyordum anne.
Hayır, hâlâ örgü örüyorum. Sana da bir tane örmemi ister misin?
Eldivenlerini aldın mı yanına? Lütfen giy onları, küçük hanım.
Susie, şapkanı tak! Hava çok soğuk.
Holiday, içeri gir. Holiday! Hadi oğlum, gel buraya.
- Yakıyorsun Susie. - Kapa çeneni.
Cidden, çok yakıştı.
Küçük düşmem için çalışıyor sanki.
- Bakıyor mu? - Belki...
Acele et, geç kaldık.
Othello da nedir yani? Efsane gibi sanki.
Koyu makyajlı çocuk çok salak görünüyordu.
- Hangisi? - Şu iki ön adı olan hani.
- Lawrence Oliver. - Ne ezik ama.
- Hem de nasıl. - Clarissa!
- Hadi gidelim. - Susie'yle konuşuyorum.
Ben de saatlerdir aptal film kulübünün bitmesini bekliyorum. Bu çöplükten gitmek istiyorum artık.
Seni de görmek çok hoş, Bryan.
- Geliyor musun gelmiyor musun? - Tamam, tamam.
Görüşürüz, Susie.
Susie...
- Selam Ray. - Mağribiyi nasıl buldun?
Kimi?
Othello'yu diyorum.
Bence çok...
...ilginçti. Evet, yani...
...gerçekten inanılmazdı.
Bu oyunu çok severim.
Bir başka ortak noktamız da bu oldu.
Başka ortak noktamız nedir?
Bilmiyor musun?
Kahretsin!
- Zahmet etme. - Sorun değil.
Aptal kitaplar. Okumam bile aslında. Okurum da--
Susie, cumartesi günü ne yapıyorsun?
Gerçekten İngiltereli misin?
Evet.
Çok güzelsin, Susie Somon.
- Boş verin! - Bu çok edepsizce.
Beni dinliyor musun sen? Bu anatomi mankeninin göğüsleri yok.
Ağzı ya da gözü de yok. Ama bize yüzünü çizmemiz söylenmişti.
Senin gereksiz anatomik eklemelerin Ellis denen çocuğu çok heyecanlandırmış ama.
Çizimlerimi çaldı o.
Evet! Ve şimdi de okulun her yerinde çıplak kadın resimleri asılı.
Gidin buradan bakayım.
- Efendim, çizimimi alabilir miyim? - Elbette hayır.
Dediğimi duymadınız mı? Gidin buradan!
Cumartesi günü, saat 10'da, alışveriş merkezinde.
Yürüyün!
- Alışveriş merkezinin neresinde? - Kameriyede.
- Ben geldim. - Baba!
Selam ufaklık.
Boğacaksın beni. Dur nefes alayım.
- Günün nasıl geçti? - İyiydi. Buckley, git de ellerini yık.
- Git bakalım. Yemekten sonra oynarız. - Susie seninle miydi?
- Hayır. - Geç kaldı.
- Lindsey, ablan nerede? - Ne?
- Ablan diyorum. - Film kulübü vardı bugün.
Yemekte ne var hayatım?
Hay aksi!
Umarım ev ödevindi.
Somonlar'ın kızıydın, değil mi?
- Evet. - Beni hatırlıyor musun? Hatırlıyorsundur.
Sokağın başındaki yeşil evde oturuyorum. Bay Harvey ben.
- Selam. - Selam, nasılsın?
- Ailen nasıl? - İyiler.
Sevindim, selamımı söyle. Sana rastladığım çok iyi oldu aslında.
Ufak bir şey yaptım ve başka birinin fikrine ihtiyacım var. Bir baksan olur mu?
Aslında eve gitmem gerekiyor, Bay Harvey.
Peki.
Üzerinde o kadar uğraştım ki, başka birinin görmesi için çok heyecanlandım galiba.
Neyse artık. Mahallenin diğer çocuklarına gösteririm; çok heyecanlanacaklarından eminim.
- Gerçekten mi? - Evet, tabii.
Çok güzel oldu. Gerçekten bir harika.
Hadi gel, iki dakika sürmez.
Zaten geç kalmışsındır kalacağın kadar.
- Hiçbir şey görmüyorum. - Görmüyor musun?
Daha dikkatli bakmalısın, Susie.
Nedir bu?
- Ellerimi yıkadım. - Aferin. Çak bakalım.
Sağ ol anne.
- Yine mi fasulye! - Ne olmuş?
- Sadece bir tane yerim. - Bir fasulye mi?
Çok güzel, değil mi?
- Biraz pirzola alır mısın, tatlım? - Evet, lütfen.
Bak kız kardeşin nasıl yiyor.
O büyük ama.
Mahalledeki çocuklar için yaptım. Oyun evi falan gibi kullanırlar diye düşündüm.
Ya da nasıl kullanırlarsa işte.
İlk deneyen olmak ister misin?
- Gerçekten mi? - Evet, tabii. Keyfine bak.
İkisini de yersen birlikte oturup TV izleriz.
Hayır, olmaz.
Onun tabağını da hazırlayayım.
İşte böyle. Devam et.
Şahaneymiş.
O da fasulye sevmez, hiç koymayayım.
Aksine daha da çok koy. Hepsini yedireceğim ona.
- Bana yedirtiyorsunuz ama! - Tamam, fasulyeleri koyuyorum.
- Ne güzeller ama. - Bak şimdi.
- Böyle daha iyi oldu. - Bilemem artık.
Temel Reis sadece ıspanak mı yiyor sanıyorsun?
Rahat ol lütfen.
- Burası çok hoş olmuş, Bay Harvey. - Hoş olmuş, değil mi?
Çocukların birlikte takılmak için kendine ait bir yerleri olması iyi olur diye düşündüm.
Geç otur. Hadi.
- Beğendin mi? - Evet.
Hâlâ alışveriş merkezinde midir sence?
- Evet, Clarissa'yladır herhâlde. - Bari telefon açsaydı.
14 yaşındaki bir kız telefonu nasıl kullanacağını biliyordur.
Anlıyorum, anlıyorum. Eve geldiği zaman kulağını çekeceğim.
Böyle küçük şeyler de var... Tüylü ayıcıklar olsun...
...oyunlar olsun. Çocuklar oyun oynamayı sever, bilirim.
Mumlar var ve bu melek gibi küçük tatlı biblolar var.
Bir dolu biblo var.
Çok tatlı... Ivır zıvır, dolu şey var.
İşte böyle.
Mumlarla falan güzel olmuş, değil mi?
Bir de kuralımız var.
Yetişkinler giremez.
Tamam mı?
Şapkan çok tatlıymış, çok beğendim.
İçecek bir şeyler alır mıydın, Susie?
- Aslında eve gitmem gerekiyor. - Hayır, terbiyeli ol.
Terbiyeli olman gerekiyor. Terbiyeli ol.
Bu da başka bir kuralımız.
Burası sıcaklaştı biraz.
Sen de terledin mi?
Montunu çıkarabilirsin istersen.
Çok güzelsin, Susie.
Teşekkür ederim.
Erkek arkadaşın var mı?
Yok mu? Diğer kızlar gibi olmadığını anlamıştım. Biliyordum.
Bay Harvey?
Burası çok güzel, değil mi? Özel bir yer...
Evet, öyle. Çok özel...
Gitmem gerekiyor.
Gitmeni istemiyorum.
Sana zarar vermeyeceğim, Susie.
Görürseniz lütfen bizi arayın. Sağ olun.
- Clarissa'yla değilmiş. - Anahtarlarım nerede?
- Neredeler? - Bilmiyorum canım. Kapının yanındaki kâsededir.
Nereye gidiyorsun? Jack, evde beklesen olmaz mı?
Jack, lütfen polisleri bekle.
Telefonun başından ayrılma.
Eve gelince bir ton laf işitecek.
- Yatağına dön tatlım. - Tamam.
Arkadaşlar, bu kızım Susie. Okuldan eve dönmedi. Onu hiç gördünüz mü?
Hayır, kimseyi görmedim. Kusura bakma.
Hanımefendi, fotoğrafa bakar mısınız? Bu kızı hiç gördünüz mü?
Üzgünüm dostum.
Şuna bir bakar mısınız? Bu benim kızım, okuldan eve dönmedi.
- Üzgünüm. - Şuna bir bakar mısınız?
Hanımefendi, bu kızı hiç gördünüz mü? Bir bakın ne olur!
Susan kaybolalı dört saat mi oldu?
Susie... Biz ona Susie deriz. Evet, dört saati biraz geçti.
İlk defa mı kaçıyor?
Evden kaçmadı, kayıp sadece.
Evde sorunları var mıydı hiç?
Ailevi sorunlar.
Hayır, bir sorun yoktu. Biz... O mutlu bir çocuk.
- Asla böyle bir şey yapmazdı, dedektif. - Anlıyorum ama benim de iyice--
- Her zaman doğruca eve gelirdi. - Neler olduğunu anlamam gerekiyor.
Bir şey olduğu yok. Kayboldu işte.
- Onu görürseniz lütfen beni arayın. - Tamamdır, kendine dikkat et.
Baba?
Affedersiniz, rahatsız ettiğim için kusura bakmayın. Ben Jack Somon, köşe başındaki evde oturuyorum.
Baba!
Tüm arkadaşlarının listesini çıkarabilir misiniz?
- İsimleri ve iletişim bilgilerini de yazın. - Tabii.
- Bugün ne giydiğini de yazarsınız. - Tabii. Hatta şu anda da söyleyebilirim.
Yazın lütfen. El örgüsü bir şapka takmıştı.
Anne, baba!
Pembe eldivenleri vardı ve bej rengi bir sırt çantası takmıştı.
Anne?
Hayır!
Şeritten öteye kimse geçmesin!
Yüce Tanrım! Tüm mahalle dökülmeden bölgenin geri kalanına da şerit geçin.
Okula da bir ekip gönderin.
Nedir bu?
Okulun arkasındaki buğday tarlasında bir kanıt bulduk.
Toprakta da bir oyuk vardı. İçinde de çokça...
...çalı çırpı ve tahta parçaları vardı.
Bir yapının kalıntılarıydı sanırım.
Ya Susie?
Onu bulamadık, Bayan Somon.
Bu iyi bir şey, değil mi?
Şapkasını bulmuşsunuz ama onu bulamamışsınız. Orada olup olmadığından emin olamayız ki.
Daha iyi değil mi?
Kan da bulduk.
Kayda değer miktarda.
Çok üzgünüm.
- Bunu atlatacağız. - Nasıl?
Hepinizle ilgileneceğim. Hepimizle ilgileneceğim.
- Yapamazsın. - Olanları düzelteceğiz.
Olanları düzeltemezsin, Jack. Yapamazsın.
Onu bulmamız gerekiyor. Onu eve getireceğime söz veriyorum.
Numaram sizde var. Karakola da uğrayabilirsiniz hatta.
- Zaman ayırdığınız için teşekkür ederim. - Rica ederim.
- İyi günler. - Size de.
- Bay Harvey? - Evet.
- Ben Dedektif Len Fenerman. - Merhaba.
- Birkaç soru sorabilir miyiz? - Tabii ki.
- İçeri buyurun. - Sağ olun.
Neden geldiğinizi bilmiyorum yalnız. Böyle bir şey olduğunda...
...insan kendini suçluyor hep.
Şu an sadece neden bir şey duyamadım, neden bir şey göremedim diye düşünüyorum.
Çünkü...
...çünkü o küçük kız mutlaka çığlık atmış olmalı.
- Alır mıydınız? - Hayır, teşekkür ederim.
Yine de hafızanızı bir yoklarsanız... Mavi bir ceket ve sarı bir pantolon giyiyormuş.
Şunlara benzer bir şeyler.
- Şuradaki mavi ceket mi? - Koyu mavi olan.
Diğer resimde de giydiği pantolonu görebilirsiniz.
Hayır, hiçbir şey hatırlayamadım.
O gün evde miydiniz?
- Hangi gün? - Geçen çarşamba.
Geçen çarşamba...
Evet, bütün gün evdeydim.
Bir şeyler almaya çıkmışımdır herhâlde ama...
...çoğunlukla evdeydim.
Pekâlâ, sağ olun.
- Evli misiniz? - Bir zamanlar öyleydim.
- Çocuğunuz var galiba? - Keşke olsaydı.
- Bakmamda bir sakınca var mı? - Tabii yok.
- Hepsini kendim yaptım. - Öyle mi?
Evet, tüm verniklemeyi ben yaptım. Tüm kiremitleri olsun, mobilyaları olsun.
Vitrinli dolap da yapacaktım aslında ama bugünlerde pek revaçta değil artık.
Biraz fazla zaman harcıyorum ama mükemmeliyetçiliğimden olsa gerek.
- Belli oluyor. - Sağ olun.
Bu inanılmaz bir zanaatkârlık.
Cesaret edip yeni bir şeyler deneyeyim dedim ve benim bile bilmediğim bir yeteneğim ortaya çıktı.
- Merdivenin altında ne var? - Bodrum katı.
Baba...
O öldü, değil mi?
Süzülüyordum.
Öyle geliyordu.
Yaşam benden uzaklaşıyordu.
Ama korkmuyordum.
Sonra, yapmam gereken bir şey olduğunu hatırladım.
Bir yerde olmam gerekiyordu.
Ray?
Ray! Dur!
"Sadece bir saatlik aşkım olsaydı eğer."
"Bana verilen sadece bu olsaydı."
"Dünya üzerindeki o bir saatlik aşkı da...
...sana verirdim."
İmza: Mağribi.
- Mağribi sen misin? - Neden sordun?
Bu sana ait sanırım.
Nereden aldın bunu?
Buldum.
Ben de şiir yazıyorum. Epey iyisin.
Gidecek başka yerin yok mu senin?
Onu özlüyorsun, değil mi?
Ölümün anlamını hiç bilmezdim.
Zayi ve soğuk olduğunu düşünürdüm.
Artık buralardan gitti demek. O artık yok.
Ya gitmediyse?
Ya hâlâ buralardaysa?
İmdat!
- Böyle davranmamalısın. - Ne?
- Sen kimsin? - O kız gördü seni.
- Elim, eline değdi galiba. - Evet, yeter de artar.
Hayatının sonuna kadar hep aklının bir köşesinde olacaksın.
Mazide kalmamalısın. Yoluna devam etmelisin.
Buraya gel! Bekle! Sen kimsin?
Adım Holly. Holly Pek Zeki.
- Gerçek bir isim gibi gelmedi bana. - Değil zaten. Ödünç aldım.
- Burada öyle şeyler yapılabilir. - "Burada" derken?
- Cennette mi yani? - Çok komiksin.
- Nesi komik? - Burası cennet değil. Oraya daha varmadın.
- Neresi peki burası? - Ne orası...
...ne de burası.
İkisinin de karışımı.
- O ne? - Oraya gidiyoruz işte.
Holly'nin dediğine göre, bildiklerimizin ötesinde kocaman bir cennet varmış.
Orada ne buğday tarlası ne de hatıralar varmış.
Kasvet yokmuş.
Ama ben oranın ötesine geçecek kadar şanslı değildim.
Mazide kalmıştım.
Geri dönemezsin.
Sen kimsin?
Artık bitti. Benimle gel.
Seni tanımıyorum. Neden buradasın?
Dünyadan vazgeçmelisin.
Öldün, Susie. Peşlerini bırak.
Evime gitmeliyim.
Baba!
Katilim güvende hissetmeye başlamıştı.
İnsanların hayatlarına devam etmek istediklerini biliyordu. Unutmalıydılar.
Düşüncede rahattı. Kimsenin gözü üstünde değildi.
Ama katilimin hesaba katmadığı bir şey vardı.
Bir babanın yavrusuna olan sevgisini hesaba katmamıştı.
Baba!
Tamam işte. Her şey zamanla düzelecek.
Burada olduğumu biliyor. Babam burada olduğumu biliyor.
Hâlâ yanındaydım.
Kayıplara karışmamıştım, donmamıştım ya da gitmemiştim.
Hayattaydım. Kendi kusursuz dünyamda yaşıyordum.
KABRİNDE
Baba?
Susie'yi gördüm.
Odama geldi.
Yanağımdan öptü.
Gel, yavrum.
Ben de gördüm.
Baba?
Bence bizi izliyor.
- Doğum gününde ona verdiğimiz tüm filmleri bitirmiş. - Hepsini mi?
- Bu ailede yaratıcı olmak suç resmen. - Her ay bir tanesini tabettirsek olmaz mı?
Her ay bir film mi?
Aldım.
Baksana şunlara. Bazıları gerçekten güzel.
Tatlım, neden hepsini tabettirmedin?
- Ayda bir tane tabettirme olayı saçma. - Bazıları sanatsal olmuş. Neden ki?
Neden uzatıyorsun ki?
Uzatmıyorum. Anlaşma yapmıştık.
Anlaşma falan kalmadı, Jack.
- Fenerman? - Len, seni aramam gerekti.
Susie akıllı kızdır. Tanımadığı insanların peşine takılmaz.
Tanıdığı, buralı biri olmalı.
Kafamda bir isim var. Aslında birkaç tane.
- Ronald Driver. - Adresi var mı elinde?
Len, bir isim daha var. Adam hademeymiş. Michael Gitchell.
- Bak, bu seferkinde bir gariplik var. Gary Davis. - Kim dedin?
- Davis. Sağlık bölümünde çalışıyormuş. - Tamam, bakarım.
Adresi var bende. Gidip bir baksam bir şey olur mu?
- Fenerman? - Brent Peretti'yi kontrol ettin mi? - Kimi?
Peretti. P-E-R-E-T-T-I. Elimde kredi istihbaratları var. Pek parlak değil.
- Bakacağım, tamam mı? - Len, bir tane daha buldum.
Jack, bana bak. Bu herifi bulacağız, güven bana.
- Len, iyi ki geldin. Ben de seni arayacaktım. - Mesajlarını aldım.
Devlet Arşivler Kurumu'ndaydım. Bir sürü şey getirdim.
Belirli şüpheliler üzerinde durduğunu biliyorum.
Sabıka kaydı olanlar, çocuk istismarcıları... Sebebini de anlıyorum, Len.
Ama bence yanlış açıdan bakıyorsunuz.
- Canım... - Misal, caddenin karşısında oturan Herman Stolefish.
Son derece normal görünüyor olabilir. Len, ama...
...adam yetişkin bezi kullanıyor.
- Herman 80 yaşında. - Markete kadar takip ettim.
- Alışveriş kartı bez masraflarıyla dolu. - Prostat hastası.
Olaya tam tersi açıdan yaklaşmalıyız. Aile geçmişini araştırın.
- Suç kayıtlarını, akıl hastalığı sorunlarını-- - Jack, hiçbir şey değişmeyecek ki.
Vergi kayıtlarını da söylemiş miydim? Len, vergi kayıtlarından çok şey anlaşılır.
Keser misin artık?! Kes artık! Kurcalamasana!
Jack, 11 ay olduğunu biliyorum. Olayın kendince üstesinden gelmeye çalşıyorsun...
...ama onun için aynı durum söz konusu değil. Yardıma ihtiyacı var, Jack.
Olanları atlatması için birinin ona yardım etmesi gerekiyor.
Anneannem geldi!
- Annemin ne işi var burada? - Kendi başına üstesinden gelemiyordun.
Len de endişelendi, ben de endişelendim. Annen de yardım etmek istedi.
- Sen mi çağırdın? - Hayatım.
- Merhaba, anne. - Şu hâline bak. Yemek yiyor musun sen?
- Bu kadar mı? - Saçmalama. Orada bir tek makyaj malzemelerim var.
- Çok yakışıklısın, Jack! - Lindsay, anneanneni karşılamayacak mısın?
O çocuk sevmez beni. Ne dersin, Jack?
- Şu sıralar pek içmiyorum. - Sorunun da özetle bu.
- Aile miyiz hâlâ? - Tabii ki.
Anneniz bunalımda, babanız da perişan hâlde.
Sen ne oluyorsun peki?
Yetki de bende oluyor.
Ormana girip, ayak izlerini aramaya koyulmuş.
"Bakayım. Harika!" Sonra silahını doğrultmuş.
Derken ortalığı bir bulut kümesi kaplamış. Etrafı göremiyormuş.
Dumanın silahından geldiğini fark etmiş. Kurşunu bitmiş. Ve durmadan koşmaya başlamış.
Peki.
Somonlar'ın kızıydın sen, değil mi?
Tamam.
Hadi bakalım.
Anneanne. Susie'nin nerede olduğunu biliyorum.
- Susie cennete gitti, canım. - Lindsey'e göre cennet yokmuş.
Öldü, diyelim o zaman.
- Sen de ölürsün artık yakında. - Neden öyle dedin bakayım?
Çünkü yaşlısın.
35 yaş, yaşlı değildir. Ojeyi fazla kokladın galiba.
Hem bana bir şey olmaz. Neden peki?
Çünkü ilaçlarımı aksatmadan alıyorum.
Anneanne. Burada, diyorum.
- Ne? - Susie.
Susie arada kaldı.
Cennetle dünya arasındaki mavi ufuktaydım.
Her gün birbirine benziyordu.
Her gece aynı rüyayı görüyordum.
Boğucu toprak kokusunu, kimsenin duymadığı çığlığı,...
...kalbimin yerinden fırlayacakmışçasına atışını...
Ölümün seslerinin beni çağırışını duyuyordum.
Onları takip etmeyi, bir çıkış yolu bulabilmeyi istedim.
Ama hep aynı kapıya çıktım.
Korkuyordum.
O kapıdan girersem...
...asla çıkamayacağımı biliyordum.
Katilim tek bir an için uzun süre bekleyebilirdi.
Kafasında anıları defalarca tekrarlayarak o anılardan besleniyordu.
Canavardı o. Meçhuldu.
Doymak bilmezdi.
Sonra boşluğun geri geldiğini hissetti.
İhtiyacı içini kemirmeye başlamıştı.
- Yürü. - Aralarına mı?
Yaz geldiğinde buğday tarlasında oynaşan gençleri fark etti.
Onları takip etmeye ve izlemeye başladı.
Yatacak mısın?
Evet, gelirim birazdan.
- Buckey mi yapmış bunu? - Evet. Dediğine göre bu bizim evimiz,...
...bu karakol, bu da senmişsin. - Ben miymişim?
- Evet, seni polis şefi yapmış. - 10 kilo almışım.
- O da üniforman herhâlde. - Masa başı işin cilvesi işte.
Otursana.
- Her gün bu durumda yaşıyorum ben. - Evlilik böyledir.
Ne evliliği?! Jack çalışırken uyuyakalıyor!
Hayatına devam etmenin bir yolunu bulacaksın. Başka şansın yok.
- Anne, uğraşıyorum zaten. - İşte bulacaksın bir yolunu.
- Bingo! - Yemekler için o, anne. Lütfen.
- Öyle ya da böyle kabulleneceksin. - Kabullenecek miyim?! Zaten bu şekilde yaşıyorum!
- Yeteri kadar sabrettim! - Kimse onun eşyalarına dokunmasın istiyorsun!
Evinin ortasında bir mezar var!
Tatlım, o uğraşmayı bıraksa bile acın dinecek mi sanki?
Annem sabredebildiği kadar sabretti.
Santa Rosa civarındaki ufak bir çiftlikte kendine iş buldu.
İş zordu ama umursamıyordu.
Soran olursa iki kızı olduğunu söylüyordu.
Sevgili Lindsey
Her zaman aşka inanmadığını söyleyen Lindsey'se...
...bir şekilde aşkı bulmuştu.
İşte... asla yaşayamayacağım an.
Boynuz kulağı geçti.
Büyüyordu.
Ne oldu? Mutlusun, sanıyordum.
Mutluyum.
Çok mutluyum.
Neden ağlıyorsun peki?
- Onu istemeden öptüğünü mü düşünüyorsun? - Hayır, isteyerek öptü.
Hem de can-ı gönülden.
Gözüm her zaman Ray'in üzerindeydi.
Gökte, üzerindeydim.
Ruth Connors'la geçirdiği kış gününün sabahında soğuktaydım.
Yaşarken ölümün varlığını kolayca kabullenen...
...şu başka dünyalı garip kız.
Bazen Ray de beni düşünüyordu.
Ancak hatıraları geride bırakma zamanının gelip gelmediğini düşünmeye başlamıştı.
Beni unutmalarının vakti gelmişti belki de.
- Kim var orada ya?! - Pardon!
Lindsey, at!
Kayıp Kız Susie Somon ve Kardeşi Lindsey Somon(Sağdaki)
Fairfax Son Sınıf Öğrencileri Mezun Oldu
Yetenekli Öğrenci Sempozyumu
Katilim en sonunda iç güdülerinin çağrısına kulak vermişti.
Kardeşimin yeşil evde yaşayan kimsesiz adamı merak etmeye başladığını biliyordu.
Evinin içinde neler olduğunu merak ediyor gibi görünüyordu.
O ise sinirlenmişti.
Tanıdık bir arzuyu yeniden duymaya başladı.
- Anne, buraya bak! - Bir saniye.
- Dikkat et, canım. - Anne!
Çok güzellerdir gerçekten.
Anne, buraya bak!
Baba, bana bak!
Bay Somon, merhaba.
- Nedir o? - Üzerinde çalıştığım bir proje.
- Avcı mısınız? - Ördek avlarım.
- Tuzak o, değil mi? - Evet.
- İşe yarıyor mu peki? - Hem de nasıl.
Mesele saklanmakta, saklanma sanatında.
Sabır da önemli tabii. Çok sabırlı olmalısınız.
Yeri geliyor, saatlerce karanlıkta bekliyorum. Doğayı severim.
Hep sevmişimdir.
Bay Somon?
Size baş sağlığı dileyememiştim.
Baba.
- Size yardım edeyim. - Zahmet olmasın. Ben hallederim.
Zahmet olmaz.
Peki. Teşekkürler.
- Baba, bak! - Bu size. - Teşekkür ederim, Bay Harvey.
Rica ederim.
Çok güzel kokar.
- Bana bak! - Dikkat et, canım.
Gerçekten de çok güzel kokuyor.
- Harika. - Çok güzel.
Baba!
Baba, bana bak!
Artık evinize gitseniz iyi olacak, Bay Somon.
Ne yazık ki size yardımcı olamayacağım.
Ne yaptın ona?! Kızıma ne yaptın?!
Yeter artık, Jack! Dün gece az kaldı tutuklanıyordun.
George Harvey şikâyette bulunmadığı için şanslısın.
Şanslı mı?
Baban adamın arka kapısına delik açmış.
- Kafasına da açsaymış keşke. - Lindsey, sakin.
Duydun mu, Jack? Çocuklarına işte böyle örnek oluyorsun.
- Komşularına dalaşarak! - Deli değil o!
- Öyle bir şey demedim. - Neden söylediklerine kulak vermiyorsun peki?
Çünkü kanıt lazım, Lindsey.
Kanıt olmadan kafamıza göre gidip de George Harvey'i suçlayamayız.
- Kanıt gerek. - Zavallı seni.
Kabul etsene işte! Onu aramayı bırakalı çok oldu.
Len haklı. Haklı.
Artık vazgeçmenin zamanı geldi. Üzerinden çok uzun zaman geçti.
- Buna bir son vermeliyiz. - Baba.
Olaylar doğal akışında ilerleyecektir, Lindsey.
Len, her şey için teşekkür ederim. Bana çok iyi bir dost oldun.
Abigail için de geçerli.
İkimize de çok iyi bir dost oldun.
Cinayet her şeyi değiştirir.
Hayattayken kimseden nefret etmezdim.
Şimdiyse tek hissettiğim nefret!
Ölsün!
Damarlarında kan kalmayana kadar acı çekerek ölsün!
Hâlime bak!
Bak, ne yaptı bana!
Neyim ben şimdi? Ölü kız mı?
Kayıp kız mı? Aranan kız mı?
Hiçbir şeyim!
Ne aptalmışım...
- Çok aptalmışım. - Bunu kontrol edemezsin, Susie.
Senin sahibin değil o.
Ondan kurtulabilirsin. Ama bu şekilde olmaz.
Sen ne anlarsın? Bir şey bildiğin yok!
O adam canıma kıydı benim!
Göreceksin, Susie. Sonunda anlayacaksın.
Herkes ölür.
- Brian? - Durma hadi, yürü.
Tamam.
Baba?
Aklım başıma gelmişti.
Onu durdurmalıydım.
Geri dönmesini sağlamalıydım.
Sensin, biliyorum! Göster kendini!
Gel de yüzleş benimle!
Duydun mu, şerefsiz herif?!
- Bırak beni! - Sapık pezevenk!
Brian, dur!
Brian, yapma!
- Brian, yeter! - Sevgilime dokunursun demek!
Baba!
- Hayır... - Brian, yeter!
Yeter!
Gördün mü bak?! Öldü!
- Öldü işte! - Yürü!
Çabuk!
İşte o an, benden asla vazgeçmeyeceğini anladım.
Ölümümü kabullenmeyecekti.
Kızıydım onun.
O da benim babamdı.
Beni tüm kalbiyle sevmişti.
Rahat bırakmalıydım onu.
Sophie Cichetti, Pensilvanya. 1960.
Ev sahibesiymiş.
Jackie Meyer, Delaware. 1976.
Öldürüldüğünde 13'üne yeni girmiş.
Cesedi yol kenarındaki drenaj hendeğinde bulunmuş.
Lea Fox. Delaware. 1969.
Bedeni nehre atılmadan önce ölmek üzereymiş.
Lana Johnsen. 1960.
Bucks County. Pensilvanya.
Eski kapılardan inşa ettiği bir külübede onu ağına düşürmüş.
En küçüğümüzmüş. Henüz altı yaşındaymış.
Flora Hernandez. Delaware. 1963.
Yalnızca ona dokunmak istemiş. Ama feryat etmiş.
Denise Liang. Connecticut. 1971.
13'ündeymiş. Dükkânlarını kapatması için babasını beklerken kayıplara karışmış.
Denise Lian. Bir diğer adıyla... Holly.
Susie Somon, 14. Norristown, Pensilvanya. 1973.
Yer altına inşa ettiği bir odada öldürüldü.
Hadi, millet! Tempo! Sağa geçin!
- İyi misin, Lindsey? - Siz devam edin.
- Emin misin? - İyiyim ben.
Yakalarsın bizi.
Yerli Genç Cinayete Teşebbüsten Hüküm Giydi
Somonlar'ın Kızı
Buğday Tarlası Somonlar'ın Evi
Ambar
Baba!
Babam nerede?
Anne?
- Ne işin var burada? - Fark eder mi? Evine dönmüş işte.
- Temelli mi? - Tabii ki temelli.
- Buckley nerede? - Futbol antrenmanı var. Bir saate alacağım.
- Sevgilim. - Jack.
Bu hâlin ne? Ne oldu?
Hayır, hayır. Çok geç kaldınız.
- Kapattık. - Kapattınız mı?
Evet.
Yazık oldu. Şundan kurtulmam lazımdı.
- Kusura bakma. Doldurma başlamak üzere. - Başlamak üzere mi?
- Evet. - Başına dert açmak istemem ama...
- Yardım lazım mı? - İyi olur.
Buraya neredeyse her gün gelirim.
Sesleri dinlemek hoşuma gider.
- Holly'yi gördün mü? - Sana buradan bahsetmiş miydi?
Evet.
Hazırsın o zaman. Benim adım Flora Hernandez.
Diğerleri de yakında burada olur.
- Kim o? - Bilmem.
- Tüylerimi ürpertiyor. - Neden? 12 yaşında falan mısın sen?
Çok güzel.
Tabii güzel olacak.
Cennet orası!
Hadi biraz daha.
Ne bekliyorsun? Özgürsün artık.
Az kaldı.
Tamamen özgür değilim.
Ne oldu?
Bir şey mi oldu?
Bana şiir yazmıştın.
Mağribi diye imzalamıştın.
Tamam, ben hallederim artık.
Öp beni.
Çok güzelsin, Susie Somon.
Yokluğumda cennetimden bakarken olanlar bunlardı işte.
Bağlar kimi zaman zayıftı.
Bazen inşa etmek için büyük fedakârlıklar yapmak gerekiyordu.
Ama genelde muhteşemdi.
Ben aralarından ayrıldıktan sonra oluşmuşlardı.
Olayları farklı yanlarından görmeye başlamıştım.
Böylelikle üzerinde yaşamıyor olsam da dünyaya tutunabilirdim.
Hava da amma soğuk.
Bırakmamı ister misin?
İstemem.
İstemez misin?
Emin misin? Çok soğuk.
İstediğin yere götürürüm.
- Ne dersin? - Bakın, beyefendi.
- İstemiyorum dedim, tamam mı? - Yardımcı olmaktan başka niyetim yok ama.
Yardım etmek istemiştim.
Gecenin bu vakti sokaklarda yalnız gezen hanımların başına kötü şeyler gelebilir.
Duymadın mı, be adam?! Yürü git!
Annem odama geldiğinde, onca zamandır...
...onu beklediğimin farkına vardım.
Çok uzun zamandır bekliyormuşum.
Gelmeyeceğinden korkmuşum.
Seni seviyorum, Susie.
Gittiğimizi kimse fark etmez.
Yani gitmeyi seçtiğimiz vakti.
En fazla bir fısıltı ya da fısıltı dalgasının...
...sessiz sedasız uzaklaştığını hissedersiniz.
Soyadım Somon, balık adı gibi.
Adımsa Susie.
6 Aralık 1973'te öldürüldüğüm zaman...
...14 yaşındaydım.
Bir süre buralardaydım.
Sonrasında aranızdan ayrıldım.
Hepinize mutlu ve uzun bir hayat dilerim.
Çeviri: nazo82 & Shagrathian